’t Is stil aan de overkant

De day-after was zowaar zwaarder dan de de eerste. Er was een grote leegte. Geen info, weinig berichten of mensen die er bij stil staan. Het nieuws verspreid zich natuurlijk niet snel. Nog een geluk. Geen onderzoeken en geen dokters vandaag. Wel een moment, zoals ze mij al hadden duigelijk gemaakt, om er zelf boven op te komen. Er even bij stil te staan, te wenen en wennen, en vooral om de naasten dicht te hebben. Ouders zijn zo aangedaan dat ze niet gaan werken. Het effect van het nieuws gaat diep. Voor mij persoonlijk kan ik er mee leven, maar voor al de mensen die dicht bij mij staan, om die te zien breken en wenen, daar ben ik niet klaar voor en vooral heel slecht in. Mijn achillespees wordt al snel duidelijk. Ook de tijd om alles van de voorbereiding van het huis (de compromis, de afspraken omtrent de renovatiewerken, …) af te zeggen. De dromen waarvoor je werkt en alles opgeeft verdwijnen als sneeuw voor de zon en het grote monster met de naam ‘kanker’ neem eventjes je agenda en je leven over.

Plots kreeg ik een telefoon van dermatoloog. ‘Hallo spreek ik met Wouter?’.
‘Ja, dat klopt’ zei ik, geschrokken van het ‘onbekende nummer’.
‘Juist even om te vertellen dat we niet mogen over-reageren en alles goed moeten onderzoeken. Maak je vooral nog niet teveel zorgen. Je hebt nog het kleuronderzoek en een psuedo-lymfoom is ook nog niet uitgesloten.’
Ik kon er persoonlijk weinig tegenover brengen en voelde mij niet op mijn gemak. Gisteren werd duidelijk dat ik kanker had en vadaag zou het een grap zijn of lijkt het alsof de conclusie te snel genomen werd. Blijven uitgaan van het scenario dat mij al 20 mensen duidelijk gemaakt hebben leek mij logischer.

Het internet is een boosdoener, je probeert meer info in te winnen maar eindigt altijd met het slechtste nieuws. Het zit in de mens om nieuwschierig te zijn en zorgt voor een nog depressievere sfeer. Na een tijd stop ik met opzoeken en lig ik stil in de zetel. De sfeer is raar. Dit zijn geen problemen voor een 25-jarige. Laat staan voor een jong koppel. Het gevoel van ontgoocheling en zwak zijn komen boven en overheersen. Je kruipt met veel moed in bed en probeert te slapen. Slapen is het niet echt, ik noem het woelen.