Onderzoeken 1

De eerste dag vol onderzoeken: een CT-scan en een radio-actief-cardio-onderzoek. De namen betekenden niets voor mij. Maar na vandaag kan ik er mij heel wat bij voorstellen.

Starten doe je nuchter, geen eten en drinken met andere woorden, je krijgt een fles water van 1l met daarin een contrastvloeistof, die moet je op 1u tijd opdrinken. Daarna laten ze je 30 minuten wachten, oh ja, je mag helaas geen gebruik maken van het toilet. Uiteindelijk moet je door een grote cirkel/boog volledig uitgestrekt, en dit voor een 20-tal minuten. Wanneer de scan zijn werk begint te doen begint heel je lichaam warm te worden. Alsof je op ontploffen staat, of te lang in de zon gelegen hebt en je rood verbrand bent. Op een bepaald moment zo erg dat je de behoefte hebt om te zeggen dat er iets niet ok is. Een angstig gevoel.

10 minuten later stond ik terug op de gang, in mijn geval nog met een infuus in de rechterarm. Naarstig op zoek naar het dichtstbijzijnde toilet.   De blikken die ik kreeg van de man die mij kruiste in het toilet was zoals in een slecht geregisseerde film, verontrussend en ‘hunk?!’. Het leek alsof ik probeerde te vluchten uit het ziekenhuis, mijn urine had dit al even gedacht en slaagde daar als enigste in.

Na de CT-scan volgde het radio-actieve-cardio-onderzoek. Dat was rustiger en niet speciaal. Er werd een radio-actieve vloeistof ingespoten en bekeken hoeveel ‘debiet’ mijn hart heeft. Mijn hartslag was laag (+-50) waardoor dit onderzoek langer duurde dan normaal. Ook na dit onderzoek sta je snel terug op de gang. 5 minuten later waren we terug buiten op de parking. Verdwaasd, uitgemergeld, gerusht en met 2. Samen de auto in en terug naar huis.

De goeie (mentale) momenten volgen de slechte momenten, de knuffels, die er anders af en toe waren, zijn heel frequent en met veel gevoel. Alles heeft nu zoveel meer impact en betekenis. Alsof je voelt welke betekenis er onder zit.

Dichte familie blijft geïnteresseerd en ongerust. Ze komen langs, laten van hun weten en leven mee.  Het rare aan heel de situatie is dat ik niet ziek ben. Ik heb geen enkel ander symptoom, enkel de verontrustende vlek. Kerngezond voel ik me. Maar mentaal ben ik de afgelopen dagen niet meer ok, om niet te zeggen een wrak. De rollercoaster van gevoelens zorgt ervoor dat je labiel wordt.

Vandaag heb ik er ook voor gekozen om alles op papier te zetten. We hebben besloten om een avondje te werken, zo hebben we elkaar ook leren kennen in Gent, het is een goeie uitlaatklep om de frustratie van nu te kanaliseren. Wat er over 5 minuten gebeurt weet ik niet. Maar deze avond loopt beter dan de vorige. Morgen zullen we iets meer weten en zien we de dermatoloog en hematoloog opnieuw.

Een gedachte over “Onderzoeken 1

  1. Van Iseghem Karin says:

    We gaan je blog goed opvolgen! We wensen jou, Hannah en je familie veel sterkte toe. En vergeet niet: ‘achter de wolken blijft het zonnetje steeds schijnen’! Liefs, Karin en Dirk

Reacties zijn gesloten.