Tussentijdse diagnose & shock

Om 9u werden we verwacht bij de dermatoloog, we kwamen net op tijd aan. De dokterspraktijk lag op de boerenbuiten. Een handvol huizen stonden gecentreerd tussen grote weides. Het was mistig en koud. Lang wachten was niet nodig, de dokter liet ons zowaar direct binnen. Opnieuw hoorden we het verhaal dat we niet ‘het allerergste’ moesten denken. Het kan nog allemaal goed draaien. Twijfelend keken we naar elkaar.

Na een kort onderzoek en het verwijderen van de draadjes kregen we te horen dat er onderhuids precies nog iets zit. Er is niets meer zichtbaar, maar een soort ophoping onder de huid leek het goede nieuws in de weg te staan. We verlieten de dokterpraktijk en kregen te horen dat we vanaf nu volledig onder de bevoegdheid van de hematoloog vallen. Na een kwartier zaten we terug in de auto. Op weg naar huis, ‘laten we een theetje drinken’. We hadden nog een uur en half voor onze volgende afspraak met de hematoloog, het gevoel zat niet goed.

De ene houdt ons het goede nieuws voor, de ander het slechte. Op bepaalde momenten creëert iemand hoop die bij een volgend bezoek helemaal weg gemaaid wordt. De rollercoaster van emoties noemen we het. Alle gesprekken blijven nazinderen.

We waren ook nu weer op tijd. Het wachten blijft irritant en stresserend. Een half uur later kwam de dokter de gang binnen. We mochten binnen in haar bureau. De vorige keer hadden we het daar al gehad over prognoses, chemo-kuren en andere onaangename zaken. We overliepen de resultaten. Bloedonderzoek was goed, CT scan zag er goed uit en de beenmergpunctie (die onderzoeken waren nog niet helemaal rond) leek goed te zijn. Geen enkele andere aanleiding om te paniekeren.
De dokter had gisterenavond een lang gesprek gehad met de verantwoordelijke patholoog in Gent, het deeltje werd ook al voorgelegd aan de professor. Heel het pathologen team had dezelfde mening en kon hetzelfde waarnemen. Ze besloten allemaal dat het stukje huid genoeg was om door te gaan. Mijn staaltje bestond uit 3 stukken waarvan maar 1 aangetast was.

De realiteit komt hard aan. We werden meegenomen naar de eerste verdieping van het ziekenhuis. De dagkliniek, de onco-receptie en overal boekjes. ‘Leven met kanker’, ‘hoe omgaan met kanker’, ‘wat zijn de gevolgen van kanker’, … Alles sijpelt weer binnen. Tranen.

We kregen een lange uitleg van de onco-verpleegster over chemo, hoe het werkt, wat de gevolgen zijn en wat de volgende stappen zijn. Ik werd aangeraden om mijn haar af te scheren voordat het uitvalt. Dat is iets wat ik van in het begin al wou, ik ga het niet over mij laten komen. I will fight it.

Een uurtje later stonden we terug buiten met een nieuwe afspraak. Op 2 februari krijg ik mijn eerste chemo-kuur. Hopend op zo weinig mogelijk bijverschijnselen. Sport zal even achterwege moeten blijven.

De allereerste keer dat ik mijn verdriet volledig los moest laten was op de parking. Tot snikkens toe. De laatste hoop op een vergissing viel weg. Het aankomende weekend zal niet evident zijn, maar het zou moeten helpen om alles te plaatsen.