Oma’s en opa, ik moet jullie iets vertellen …

Het slapen lukt, ik slaap zelfs lang, maar vast slapen zit er niet in. Mijn ogen zijn vermoeid.
Ik kom als laatste beneden. Een lekker ontbijt staat klaar: eitjes met spek en brood. Veel energie, want die zullen we vandaag nodig hebben. Deze middag komen de oma’s en opa op bezoek in Kruishoutem. Mijn ouders zullen alles vertellen aan hen en ik spring later binnen. Weer een moeilijk moment. Ze hielden zich sterk, maar op het laatste moment ging het toch weer over in tranen.
Logisch natuurlijk, de verkeerde volgorde van sterven komt op in hen. We weten allemaal dat het hoogstwaarschijnlijk niet het geval zal zijn dus berusten daar in.

Vandaag heb ik afgesproken met mijn vader en broer om samen naar de kapper te gaan en een ‘broske te doen’. Je wordt aangeraden om je haar af te scheren omdat je het hoogstwaarschijnlijk toch kwijt geraakt. Het is de eerste drempel, zeker niet de laatste. Ik heb van in het begin gezegd dat ik mijn haar wil afscheren vóór de chemo, vóór de ziekte de kans krijgt, zo heb ik het gevoel dat ik het de baas ben.

De rest van de dag heb ik geprobeerd om mijn gedachten te verzetten. Ik denk dat het accepteren begonnen is. De slechte momenten zijn er nog, maar minderen.

Vandaag heb ik ook beslist om mijn neergeschreven teksten online te gooien. Ik ben geen groot babbelaar als het gaat over persoonlijke zaken, maar dit overstijgt alles en wil ik op deze manier brengen.