Onderzoeken 2

CT en PET scan stond vandaag op het menu. Voor de verandering in het ziekenhuis van Kortrijk. Een PET/CT scan is er om de ‘tumoren’ op te sporen. Het ziekenhuis van Kortrijk zag er van buiten nieuw uit, maar vanbinnen is er nog niet veel gerenoveerd. Een oude staat van de verschillende ruimtes. Het wachten was hier miniem, wat mij wel opviel was dat er heel veel oude mensen dezelfde tests moeten doen. Allemaal hebben ze hun verhaal en meestal al veel meer meegemaakt dan mezelf. ‘Je geraakt er wel door’, moedigde een oudere dame in een rolstoel me aan ‘Het kan wel zijn dat je moe bent straks’. Ik was de een van de weinige die zonder hulp in de scanner kon. De prikjes beginnen zich op te stapelen waardoor mijn rechterarm blauw begint te zien. Het prikken begint iets meer pijn te doen, niet de prik op zich, maar gewoon de arm. Het resultaat van de PET-scan krijg ik vrijdag.

Deze avond heb ik beslist om een foto en tekstje online te zetten (op Instagram en Facebook), ik ben zeker niet van plan om mijn sociale media te spammen. De vele reacties doen deugt, maar wakkeren mijn labiele zelve aan. Niet enkel om de reacties, maar de combinatie van weinig slaap, slecht nieuws en de vele gevoelens van deze week.

Morgen ga ik opnieuw een dag werken, na een tussenstop in het UZ voor een kort onderzoek. Het lijkt wel mijn eerste werkdag, zenuwen om met ‘veel’ mensen om te gaan en hun reactie. Niet zozeer hun reactie, maar het blijft confronterend om de woorden ‘kanker’ en ‘chemo’ over mijn lippen te krijgen en die te horen van mensen rondom mij. Het is nog te vers om er ‘zomaar’ over te praten.