Het kind heeft een naam

Ogen open. Staren naar het plafond. Nog 5 minuten, dan gaat de wekker. Mijn hart slaat snel alhoewel ik stil lig. Sedert gisteren avond denk ik aan niets anders meer. Alle scenario’s gaan door mijn hoofd, van goed tot slecht, ik probeerde het te verstoppen en slaagde daar gisteren wonderwel in. Laten we hopen dat de resultaten van de PET scan meevallen. Met tegenzin trok ik het laken van mij weg en strompelde naar beneden.

Al enkele jaren jureer ik voor de hogeschool (Odisee) in Gent, bachelor-proeven lezen en beoordelen. Als externe jury weliswaar. Als student was ik niet bepaald het schoolvoorbeeld. De gestresseerde blik, bevende handen bij het aanduiden op de projector en de nerveuze stappen die gezet werden, in lokaal H007 vandaag, deden me aan mezelf denken enkele jaren terug. Diezelfde stress beleef ik nu ook, maar een veelvoud er van en op een andere manier.

’s Middags werd ik verwacht in het UZ te Gent. Ik parkeerde mijn auto en vertrok richting receptie. Ondertussen kan ik het bijna zonder te kijken: aanmelden, de juiste gang in en uit, een shortcut hier en daar tot het kamertje waar ik moest zijn. Plots ging de telefoon. ‘De PET resultaten!’ dacht ik bij mezelf. ‘Hallo met Wouter’. ‘Hallo, u spreekt met een verpleegster van Dr. Peters, uw bloedstaal die we onlangs afgenomen hebben, daar lijkt iets verkeerd mee. We zouden u vragen om na uw onderzoek deze middag rechtstreeks door te gaan naar Dr. Peters. Is dat een probleem?’. Slik. Mijn hart begon als een gek te pompen. Bloed slecht? Wat? Hé? Hoe slecht? Wat is er gaande? Meer dan een ‘Ok mevrouw, ik kom dadelijk langs’ kreeg ik er niet uit. Tijdens het onderzoek kon ik aan niets anders meer denken. Wanneer stopt het slechte nieuws?! Mijn hart klopte tot in mijn keel. Met veel ongeduld ging ik, na het onderzoek, door naar de wachtzaal van Dr. Peters. ‘Er zijn nog 3 mensen voor u’. ‘Ik heb niet super veel tijd …’ zei ik. Een leugentje voor bestwil want … een uur wachten? Dan had ik misschien al enkele muren gesloopt. ‘… Zou ik iets sneller binnen kunnen, ik heb nog een afspraak.’ ‘Ik bel Dr. Peters en vraag of dat kan.’

5 minuten later zat ik in de dokterskamer en vertelde Dr. Peters dat ze het bloed opnieuw moeten afnemen omdat er hoogstwaarschijnlijk een vals positief tussen de resultaten zit en ze geen risico’s mogen en willen lopen. Het leek onwaarschijnlijk want ondertussen heb ik al zoveel bloed laten controleren. ‘Oef’ dacht ik. Ik kwam gerustgesteld buiten en wandelde traag, denkend en gespannen terug naar de auto. Ik was nog niet helemaal op de gang of de telefoon ging opnieuw. ‘Oproep Anoniem’. Het deed me spontaan terug denken aan de telefoon die ik in de auto opnam vorige week maandag. Ik was weer alleen.

‘Hallo met Wouter’. ‘Hallo Wouter, hier de onco-verpleegkundige van Waregem. Ik heb goed nieuws meneer Saelens, de PET-scan heeft uitgewezen dat onze diagnose dezelfde blijft, er zijn dus geen uitzaaiingen, we kunnen dus verder gaan met de therapie zoals afgesproken.’ Mijn hart ging weer als een gek tekeer, de warme gloed was terug, maar deze keer van geluk en blijdschap. Zodra het telefoongesprek beëindigd was nam ik de telefoon om Hannah te bellen. Ik kon 5 woorden uitspreken, ‘de PET scan is goed’, en daarna vloeiden de tranen, als een klein kind. Het is lang geleden dat ik van blijdschap geweend heb. Het gesprek duurde 5 minuten, waarvan ik er 4 sprakeloos was van emoties.

Ik stapte naar de auto en ging naar huis, het voelde alsof er een last van mijn schouders viel. Het kind heeft een naam, nu kan het vechten beginnen.

Vanavond vieren we de verjaardag van mijn moeder, 50 jaar jong. We gaan eens ‘goed gaan eten’. Vanavond is de voorlaatste avond dat ik alcohol drink voor een lange tijd. Niet dat ik een probleem heb met alcohol of omgekeerd, maar een aperitief blijft een begrip en dat is met een reden. Schol, op de gezondheid!

2 gedachtes over “Het kind heeft een naam

  1. Wilfried en Claudine Lamote - Devaere Ter Triest 23 8710 Wielsbeke says:

    Beste Wouter en Hannah,
    We moeten hier op reageren , want we weten als geen ander hoe het voelt om slecht nieuws te krijgen …
    Toch doet het ons tegelijkertijd deugd te horen dat er geen uitzaaiingen zijn, op zich een hele andere toekomst toch?
    Gelukkig maar, je ziet ondanks alle slechte nieuws is er toch een lichtje in de verte dat elke chemokuur een beetje dichterbij zal komen en groter worden , tot alles is uitgeklaard…
    We wensen het jullie toe , geloof ons…

    Wat je ook niet mag vergeten , jullie hebben elkaar nog en zijn er nog alle twee, de ene moet genezen en de andere zal daarbij een enorme steun zijn…

    Als iemand er plots niet meer is dan is het een ander verhaal, zoals bij ons , dus ….
    Wouter en Hannah , YES YOU CAN !!!

    Onze steun hebben jullie alvast , en je kan ons altijd bereiken om te helpen of wat dan ook …

    Wilfried, Claudine en ….Tessa ….

  2. Sam Corveleyn says:

    Wouter, en Hannah ! Dit moet een hele moeilijke week zijn geweest,maar jullie komen hier zeker door ! Met steun van elkaar, familie en vrienden moet dit lukken, wij denken alvast aan jullie en hopen mee. Keep positive en geniet van de kleine dingen, ben zeker dat dit goed komt. Veel moed en sterkte, go for it !

Reacties zijn gesloten.