Chemo 1

6u, de wekker gaat, wakker worden is de laatste dagen iets minder evident. Mijn slaap hervat weer, mijn lichaam vraagt recuperatie van de afgelopen (stress)weken.

Om 7u30 werd ik verwacht in de dagkliniek. Met een klein hartje parkeerde ik mijn splinternieuwe auto op de parking van het ziekenhuis. Het was koud, winderig en aan het miezeren. Een doordeweekse winter-/herfst-dag in Februari.

Na het in ontvangst nemen van de gebruikelijke armband kon ik naar mijn ‘gereserveerde’ kamer op het eerste, ik werd vriendelijk verzocht om halt te houden aan de receptie en mij daar te laten wegen en meten. Binnen de 10 minuten lag ik in ‘mijn’ ziekenhuisbed. Er werd een infuus geplaatst, na 3 (!!) pogingen zat die goed, en bloed afgenomen. Pas als het bloed, je bloeddruk en de test voor de ziekenhuisbacterie ok zijn mag je starten. Met andere woorden hebben mijn fanclub en mezelf methodes gezocht om ons enkele uren bezig te houden.

Plots kwam mijn eerste ‘chemo-zak’ binnen, na de gebruikelijke pijnstillers en andere preventieve geneesmiddelen kon ik er aan beginnen. Het plan was om stapsgewijs van 50 ml/u naar 400 ml/u te gaan, ik zou rond 17u het ziekenhuis kunnen verlaten.

Maar helaas, dat was zonder moeder natuur gerekend. Bij de overgang van 150 mg/u naar 200 mg/u gebeurde er iets wat we niet verwacht hadden. ‘Schat, wat is dat op je borstkas?’ Ik sloeg mijn blik omlaag en zag een maanlandschap van rode vlekken, mijn huid was op 5 minuten tijd veranderd. Een warme gloed overspoelde mijn lichaam opnieuw en de stress sloeg mij om het hart, ik werd direct groen en daarna lijkwit. De knop om de verpleegsters een melding te geven werd ingedrukt en mijn persoonlijke fanclub stationeerde zich midden op de gang om de aandacht te trekken. Al snel stond de verpleegster naast mijn bed en stopte prompt de behandeling. De dokter werd gebeld en er werd besloten om extra cortisone toe te dienen.

Een kwartier later was alles verdwenen, oef! De rust keerde weer en we begonnen opnieuw met de chemo-kuur. Om 16u bereikte ik eindelijk de kaap van 400 mg/u. Na de ‘grote’ zak (1l) volgden er nog 3 kleinere (R-CHOP). Omstreeks 19u verliet ik het ziekenhuis, het ging allemaal iets trager. Ik was een beetje duizelig en mijn hart was niet snel maar hevig aan het kloppen. Af en toe moest ik even gaan zitten.

Thuis heb ik nog de vuilniszakken buiten gezet, dat is één van mijn taken in het huishouden, en de vaatwas gevuld. De duizeligheid werd iets meer en mijn evenwicht was ook niet wat het was. Ik besloot te luisteren naar mijn lichaam en dook de zetel in. Ik nuttigde daarna een kom soep en 4 sandwiches met kaas en viel bijna in slaap. Strompelend haalde ik mijn bed waar ik nog wakker lig en mijn hart hard voel bonzen, waarschijnlijk door de extra cortisone.

Morgen en overmorgen zal ik ziek zijn, hoe erg dat weten we nog niet, het kan ook zijn dat ik niets heb, maar de kans is klein. #fingerscrossed

Een gedachte over “Chemo 1

  1. Van Iseghem Karin says:

    De eerste chemo zit er al op. We hopen van harte dat je niet te veel nevenwerkingen hebt.
    We denken aan je (en aan je familie). Succes!!! Karin en Dirk

Reacties zijn gesloten.