Only in the darkness can you see the stars

We zijn 1 maand verder. Er zijn veel berichtjes, telefoongesprekken en pep-talks geweest deze maand. Soms deden ze pijn, maar meestal deden ze goed. Sowieso heb ik veel mensen gehoord die ik al even niet meer gehoord heb.

De één babbelt veel (soms té veel), de ander hoor je te weinig. Sommige mensen komen heel veel langs, maar babbelen niet graag over wat ik heb. Andere willen alleen maar over mijn ziekte praten. En nog andere weten niet goed wat zeggen of doen. Ik heb geleerd dat iedereen er op zijn manier mee omgaat en respecteer dat ook volledig. Iedereen die iets van zich heeft laten weten, al is het een knipoog, betekent veel voor ons. Nog eens bedankt.

Het is zeker niet gemakkelijk om ons te benaderen en een gesprek aan te knopen. Wat moet je zeggen hé?
Ik zeg ‘ons’ omdat zowel Hannah als ikzelf hetzelfde gevoel hebben, het enige verschil is dat ik er fysiek door moet en ik kan eerlijk zeggen dat dat maar een klein verschil is.
Soms willen we veel mensen rond ons en willen we babbelen. Soms sluiten we ons op in onze cocoon en willen we niemand zien of horen. In het begin was het contrast super groot en moeilijk te overbruggen. Nu gaat dat veel beter.

De zon scheen en er was een licht windje, het was berekoud. Met een aansluitende muts en mijn dikke jas aan trok ik de voordeur achter mij dicht. Mijn ogen waren toegeknepen van de felle zon. Een aangename winterdag in februari. Een wandeling doet altijd deugd. Mijn conditie is niet slecht, maar ze is veel slechter dan een maand geleden. Gisteren heb ik een uur gefietst en ik had het gevoel alsof het er 4 waren. Mijn lichaam liet dat ook blijken toen ik deze ochtend probeerde wakker te worden. Recupereren duurt iets langer dan voorheen en ik heb het gevoel dat ik meer slaap nodig heb. Niet spectaculair, maar toch. De afgelopen dagen gaat het eigenlijk echt goed.

Tot het moment van de confrontatie er weer is. Iedereen weet dat je je haar kan verliezen bij chemo. 11 dagen geleden ben ik naar de kapper geweest en heb ik mijn haar kort laten knippen, 3mm om exact te zijn. Ondertussen ben ik mijn nieuwe coupe al gewoon. Maar het is natuurlijk nog altijd 3mm teveel.
Ik besloot zodra er kale plekken zijn alles er af te scheren, ‘de confrontatie zal dan niet zo erg zijn’ en ‘dat zal wel nog even duren’ dacht ik.

Na mijn winter-wandeling dacht ik mij te verfrissen. Ik sta klaar om in de douche te springen, maar mijn aandacht wordt afgeleid door een pluk haar op de grond. Ik had zowaar een heel spoor achtergelaten, het leek wel Klein Duimpje.
Mijn haar begint uit te vallen: borsthaar, beenhaar, okselhaar, …
‘Het is begonnen’ dacht ik toen ik in de spiegel keek. Mijn gezicht zag er moe uit, een beetje droog. Ik wrijf enkele keren door mijn korte haartjes op mijn hoofd.
Ik denk dat ze het einde van de week niet meer halen.

Een gedachte over “Only in the darkness can you see the stars

  1. Ellen laroy says:

    Hey wouter en hannah, toen je mama mij vertelde van jou was ik fel geschrokken , je mama dacht dat ik dit al wist … Ik weet niet zo goed wat te zeggen… Spraakloos… Ik hoop dat ik jullie steun kan geven in deze moeilijke tijd… Maar jullie zijn sterke mensen! En hannah ook al ken ik je eigenlijk niet toch heb ik ook zoveel bewondering voor jou! Een TOP griet dat ben jij! Veel liefs ellen x

Reacties zijn gesloten.