Chemo 3

Er was geen wind maar het voelde koud aan, de auto had een ijslaag waardoor we even tijd verloren door de ruiten te krabben. Mijn adem was zelf in de auto zichtbaar, het vroor niet hard, maar genoeg om te merken dat het koud was. De meeste lichtjes op het dashboard gingen uit en ik draaide de sleutel om in het contact. Op naar de laatste.

Het ticketje die deze keer uit het apparaat kwam was nummer 9, het was 10 na 7. De vorige keren ben ik vergeten te tonen dat ik een hospitalisatieverzekering heb, waardoor alles nu eerst naar mij gefactureerd wordt. (De oplossing: stuur alle facturen door naar de hospitalisatieverzekering, je moet ze wel voorschieten) Maar deze keer heb ik die wel getoond, ze hebben ook alle voorgaande opnames kunnen aanpassen zodat die eerst naar de verzekering gaan en dan pas naar mij, dus dat is goed nieuws. Ik kreeg weer een aparte kamer en ook het polsbandje kon niet ontbreken. Daarna weer wegen en meten, bloedprikken en wachten op het resultaat.

Het was vandaag Hannah’s verjaardag. Ze werd 25 jaar. Dat maakt de dag nog specialer. Ik hoopte dat niet alle aandacht naar mij ging en haar verjaardag in het niets zou opgaan, dat gebeurde niet, gelukkig. Het was niet hetzelfde als andere jaren uiteraard, maar niet zo erg als ik dacht. Mijn gouden lijnstuk was er vandaag ook weer bij, om dat allemaal te regelen. (Frietjes-chips en appletizer, alcohol-vrij uiteraard)

Net op het moment dat ik de woorden ‘vandaag duurt het wel lang’ over mijn lippen kreeg ging de deur open en kwam de eerst chemo-zak binnen. There we go.

De grootste zak van iets meer dan een liter  werd aangesloten en gestart. Geen uitslag, geen pijn, geen koorts. Goed.

Het entertainment op de parking zorgt voor de meeste discussies en verontwaardigingen in de kamer. De parking in Waregem is heraangelegd en het is nogal onduidelijk of je nu al dan niet gratis kan parkeren voor de deur. Voor alle duidelijkheid dat mag niet. Maar daardoor ontstaan er soms hilarische taferellen.

De deur ging open en de dokter kwam binnen. ‘Het is de laatste keer, hierna nog bestralingen.’ Ze lachte en keek me blij aan. ‘Reken op een 3-tal weken elke dag.’ Iedereen keek goedkeurend. ‘Wanneer is ‘het’ dan weg dokter?’ Die ongemakkelijke vraag zorgde direct voor een alerte sfeer. ‘Ooh, het is al weg hoor, de bestralingen zullen ervoor zorgen dat het nooit meer terug komt.’ Mijn moeder begon spontaan te wenen. ‘Het is weg’, zei ze. In mijn hoofd ging eerder ‘ik wil zekerheid dat het weg is’. ‘Dokter, volgt hierna nog een PET- of CT-scan?’ De meeste mensen schrokken toen ik zo koel reageerde. ‘Neen, we zijn zeker dat het weg is. Het is risicovoller om nog zo’n -ongezonde- scan te nemen dan ervan uit te gaan dat het weg is. Het zijn tenslotte geen vakantiekiekjes meneer.’ Het werd stil. ‘Dat is waar de 94% kans op slaat.’ Ik had in mijn hoofd een eindresultaat verwacht op papier, in de aard van: de PET-scan is goed, het is over. Maar dat zal er dus niet komen. Vertrouwen op iemands woord is moeilijk als je weet hoe dit verhaal begonnen is …

Ik staarde naar buiten en zag mensen met een pasgeboren baby de auto vullen, de ballon die niet in de auto paste ging dan maar in de koffer. Ooit zal ik dat ook doen. Het is weg. Denk ik … Hoop ik. ‘T zal wel. Emoties bij mij en mijn gouden lijnstuk gingen de vrije loop.

De laatste zakjes chemo waren zwaarder dan de vorige keer. Ik had last van mijn neus, maar nu was het niet te doen. Na alles was ik weer zo uitgemergeld als de allereerste  keer. Ik kroop als een wrak in de auto, stapje per stapje werd het beter.

2 pillen tegen misselijkheid hielpen niet en hebben mijn slaap en die van mijn  teerbeminde geen deugd gedaan. Om 4u was ik nog wakker. Woelen. Ik ben het beu. De kleine irriaties van het begin worden groter en worden erger. Maar ik mag van geluk spreken dat ik er ‘maar’ 3 moet. Het is uiteindelijk bijna gedaan. Denk ik.

Een gedachte over “Chemo 3

  1. Stéphane says:

    Wouter,

    Ik was er echt niet goed van toen ik het hoorde en ik volg je posts al vanaf post 2 (geen idee waarom ik er nu pas op reageer). Is best wel raar dat ik gewoon even doorklikte op een link die jouw broer had gepost op facebook en ik door begon te hebben wat er precies aan de hand was.
    Ik ben iedere keer blij wanneer er een nieuwe post is en ik lees dat het de goede kant uit gaat Daarom nu al proficiat met de aankoop van jullie huis en jullie eerste kindje! 🙂 Heel veel sterkte en als je iemand nodig hebt om te helpen met je verbouwingen, je moet maar roepen!

    Groetjes,

    Stéphane ‘Curly Bob’ Polet

Reacties zijn gesloten.