Bijwerkingen chemo 3

Met opengesperde mond staarde ik naar de beeldbuis. Het is niet waar? Het is onmogelijk! De aanslag van afgelopen dinsdag in Zaventem heeft bij mij een ferme indruk nagelaten, het is een plaats waar ik vaak kom en die daarom heel vertrouwd is. De eerste beelden leken op een nagemaakt beeld als intro van een film. Maar na enkele minuten had ik door dat het geen nachtmerrie was. Allemaal onschuldige mensen. Ik leef mee met alle slachtoffers en hoop dat ze het allemaal, na verloop van tijd, een plaats kunnen geven.

De 3de chemo was zonder meer de zwaarste van de 3. Ik heb deze keer iets minder geluk gehad met misselijkheid en pijn. Maar nog steeds niet boven de pot gehangen. Misselijk zijn, ziek zijn, ellendig zijn, er leek geen einde aan te komen. Ik heb nu ‘maar’ 3 kuren, maar ik voel dat mijn batterijen op beginnen te geraken. Het vergt duidelijk heel veel van mijn lichaam. De vermoeidheid blijft even groot, maar ik probeer om een zo regelmatig mogelijk slaappatroon te behouden.

Het verloop gaat als volgt: de eerste 3 dagen heel erg misselijk, pillen hielpen deze keer niet. Rechtop zitten om in slaap te vallen en midden in de nacht wakker worden omdat je misselijk bent. De rest van de week catalogeerde ik onder ‘gewoon’ misselijk. Je vervolgens heel slap voelen, geen fut hebben en het minste geluid ervaren als een lawaai vanjewelste, hoofdpijn. Na 4 dagen een spuit krijgen voor extra witte bloedcellen en dan 3 dagen lang rugpijn en spierpijn. Dafalgan to the rescue! Vanaf vandaag kan ik voor het eerst zeggen dat het beter gaat. Volgende donderdag heb ik een eerste afspraak voor de bestralingen. Hopelijk kunnen we die kaap ook snel ronden.

Het toestel spuugde het ticketje uit, klaar om het aan te nemen. Mijn vingers duwden het samen en namen het in ontvangst. Op dat moment opende de slagboom. Kinepolis Kortrijk. Ik parkeerde mijn auto op de ondergronds parking en nam mijn spullen zoals altijd mee. Mijn tas leek zwaarder dan voorheen, er zat enkel een laptop en oplader in. De deur die toegang gaf tot het complex bleek gesloten waardoor ik onverwachts via de hoofdingang naar binnen moest. Het regende, het regende hevig. Ik had geen muts of pet mee en wist dus niet hoe mijn hoofd te beschermen. Zonder veel nadenken wandelde ik richting de trap. Een flits van het huis die we wouden kopen kwam in me op, het is helaas verkocht en heeft enkele weken terug voor de nodige tranen gezorgd, zowel bij mij als bij mijn partner. We vinden wel een ander huis … Ander en beter zeggen ze altijd, toch?

1 stap, zucht. Mijn been kwam tot stilstand op de trede.
2 stappen, pfff. Mijn voet leek een blok ijzer die omhoog moest.
3 stappen, amai. Alles ging iets trager, precies een waas.
4 stappen. Pauze. Mijn hart ging tekeer alsof ik net 100 meter gelopen had. Mijn adem ging in en uit, bijna op hetzelfde moment als mijn hart. ‘4 trappen, is dat alles wat ik nog kan’ vroeg ik mij af. De regen deerde mij even niet meer. Ik probeer de volgende 4 trappen en die lukten moeizaam. Mijn hart en adem kreeg ik niet onder controle. Eens ik bovenaan de trap was ging ik schuilen. De druppels die op mijn kale hoofd bleven liggen veegde ik af. Mijn hoofd had koud. ‘Ik mag niet ziek worden, niet ziek worden, niet ziek worden, …’ galmde door mijn hoofd. Het zal een zware dag worden, maar liever dat dan weer tussen de 4 muren te moeten zitten.

Ondertussen 10 dagen geleden de laatste chemo gehad, de emoties en gedachten kunnen nog steeds als een kip zonder kop rondlopen in mijn hoofd. Maar sinds kort kan ik de deur van het kippenhok sluiten. Mijn gedachten verzetten. Zalig! Eventjes terug in de wereld waar mijn gezondheid geen issue is.