Gewoon doen

Ogen dicht. De warmte van de zon gaf me dat zomers gevoel. Een licht briesje die de warmte van de zon onderbrak en je even terug koelte bracht. Na een poosje deed ik mijn ogen opnieuw open. Vliegtuigen ploegden kriskras de blauw weide. De bewolking was even weg. De tuinstoel die grijs getrokken was door de regen en wind stond los van de tafel, optimalisatie van zonne-energie noemen ze dat. Wat heb ik verlangt naar de zomer, ze is er nog niet, maar ik voel ze al.

Mijn hoofd krijgt snel warm, sowieso moet ik nu (nog) meer opletten voor mijn huid. Het gebruik van zonnecrème en andere smeermiddeltjes worden mij nu aangeraden. ‘Ter preventie’. Vroeger stond ik nooit stil bij ‘preventie’. Ik smeerde zonnecrème als het warm was, that’s it.

De afgelopen maanden beleefde ik in 3de persoon, althans zo voelt het nu. Vraag mij welke dag en maand we zijn, mijn antwoord zou ‘ergens in Januari’ zijn. Alsof alles een slechte droom is geweest. Maar mijn gedachten herpakken, de afgelopen week voel ik dat we ondertussen al in April zijn.

De druppels vielen op de grond. De vogels zongen, een bewolkte hemel regeerde het land. Een lichte bries kwam de deur binnen. Stampen. Stampen. De muziek in mijn oren gaf me de moed om verder te doen, uiteindelijl haalde ik 1u30. De voorbereiding voor de fietstocht gaat goed, ik hoop mee te kunnen. Maar toch blijf ik voorzichtig.

Ik merk dat ik op die 3 maanden tijd toch een mentale klap gekregen heb. Keuzes die ik vroeger direct kon maken lijken en zijn nu anders. Het eerst jaar word ik nog sterk in het oog gehouden, verschillende controles. Het gevoel dat het ‘voorbij’ is, is er nog niet, volgens velen zal het moeten slijten. Ik weet dat de kans klein is dat het terug komt, maar toch heeft het invloed op alles wat ik denk of doe.

De bestralingen en chemo hebben gevolgen op lange termijn (20 á 25 jaar), 5% kans op dit, 5% kans op dat, … zaken die je liever niet hoort. Is er iemand die je vertelt hoeveel procent kans je vandaag hebt op een auto-ongeluk of een hartaanval? Mocht je die allemaal optellen … Ik geef mezelf soms een tik: ‘Stop! En doe gewoon.’