We did it!

Een dikke maand geleden besliste ik om deel te nemen aan de fietstoer ten voordele van het oncologisch team in Waregem. Ik wist op voorhand dat mijn conditie niet 100% zou zijn, maar het goede doel primeerde, ik wou iets terug doen. Dus zamelde ik ook geld in voor het goede doel.

Zaterdagochtend. Het leek erop dat het een zonnige dag zou worden, het was 6u ’s morgens, de zon was nog niet op maar brak het duistere van de nacht in donker blauw. Om 7u moest ik klaar zijn om te vertrekken. Een gespannen maag, tenslotte hebben een dertigtal mensen mij gesponsord, hopend om de eindmeet te halen zonder kleerscheuren. Snel de krant downloaden en overlopen, een boterham of 2 achter de kiezen, kuiten insmeren, kijken of alles wel goed zit, letterlijk. Om 10 na 7 stond ik samen met mijn schoonvader buiten, voledig in tenu. We reden naar de start waar de verdeling van de groepen plaats vond. Er was de keuze tussen 20 of 25 km/u gemiddeld. Uiteindelijk kozen we voor de 25. 20 leek zo traag …

Het tempo lag hoog, bij de minste helling ging mijn hartslag veel te hoog. Mijn schoonvader liet zich na 5km afzakken naar de tweede groep, veel later bleek dat hij de afstand zowaar alleen overbrugt had. De eerste 40km hield ik vol in de eerste groep. Tijdens de pauze besloot ik om mee te rijden met mijn schoonvader. Ondertussen was de bewolking komen opzetten en veranderde de zoveel belovende ochtend in een bewolkte dag.

Het voordeel om in groep te rijden is dat je bijna geen tegenwind hebt. Daar had ik de eerste 40km van kunnen profiteren, de komende 40 zouden er worden waar we met 4 elkaar uit de wind moesten zetten. Het tempo lag dan iets lager, maar het bleef even zwaar.

Uiteindelijk kwamen we toe in Halle, zonder al te veel problemen. Een mooie tijd (3u15). Na even te bekomen kwam het ‘persmoment’ waar we de ingezamelde €3.300 overhandigden aan het oncoteam. Een klein uurtje later kwam de man met de hamer, uitgeput, kapot. Zo voelde ik mij. Zeker de helft van de terugrit sliep ik. (Mijn rug is nog altijd stijf van de inspanning)

In mijn hoofd was dit de afsluiter van een zware periode. Nog 2 bestralingen te gaan, maar het ‘zwaarste’ is nu achter de rug. De volgende keer dat ik in een ziekenhuis kom, na dinsdag, zal het al Juni zijn, ondertussen heb ik tijd om mijn oude gewoontes weer volledig op te pikken en te genieten van alles, maar dan ook écht alles. #champagne